W naszym kraju powoli zdobywa sobie uznanie coraz większej grupy myśliwych polujących głównie na dziki. Doceniane są jego walory użytkowe, a przede wszystkim solidność i wysoka użytkowa średnia rasy. Nie bez znaczenia jest też fakt, że kopovy NIE SĄ (!) na liście ras „wystawowo modnych” – dzięki czemu ich właściciele to przede wszystkim MYŚLIWI !!! Jest to niezmiernie istotne, gdyż „moda tego typu” przynosi rasom wiele niekorzyści.

Nikt jak do tej pory nie zabiegał o "wyszukane" działania mające na celu promocję kopovów w Polsce. Gończe słowackie od lat pozostają u nas niejako w cieniu promocji ras rodzimych – ogara i gończego polskiego. Pozostawione „same sobie”, bez „naganki medialnej” - musiały swoimi atutami zdobyć uznanie potencjalnych właścicieli. Na szczęście – solidność wyprowadzenia rasy przez Słowaków i konkretne jej predyspozycje powodują, że sięgają po nie nawet bardzo wymagające osoby – szukające psów głównie do pracy na dziki.

Gończe słowackie już dawno zdobyły uznanie poza krajem swojego pochodzenia. Kluby rasy działają w Czechach, Niemczech, Szwecji
(te kraje wraz ze Słowacją tworzą Międzynarodowy Związek Klubów Hodowców Słowackich Kopovów – MSKCHSK). Są także znane w wielu innych krajach np. Francji, Włoszech. Co ciekawe – kopovy zdobyły uznanie w krajach, które posiadają szereg własnych ras gończych, a to już uważam za dużą rekomendację!!!

Główne zalety gończych słowackich to:
• Niewielki wzrost – od 40-50cm (dla gp zakres to 50-59 cm). Maksymalny wymiar kopova wziął się z przepisów słowackich, które zakładają, że z większym (czyt. wyższym) psem nie wolno polować u nich na dziki.
• Doskonała orientacja w terenie,
• Odwaga, ciętość i zręczność w atakowaniu dzika,
• Doskonała szczekliwość podczas pracy - zarówno na stanowiącego jak i szybko uchodzącego dzika. Szczekliwość akurat w grupie gończych powinna być wyróżnikiem – porównywalnym do stójki dla wyżłów. Nie wyobrażam sobie bowiem gończego, który nie „opowiada” wszystkiego co się dzieje w miocie – odpowiednią modulacją głosu.

• Odporność na warunki atmosferyczne
• Cechy stróżowania.
• Dobra praca na tropie.

Kolebką rasy są górzyste tereny wschodniej Słowacji, a warunki do życia i polowań tam panujące – weryfikowały odpowiednio psy, przez co materiał dopuszczany do hodowli musiał spełniać naprawdę wysokie wymagania. Na dziś, zarówno pies jak i suka kopova, aby została użyta do hodowli – musi mieć m.in. ukończone słowackie konkursy dzikarzy (SD) i to w dyplomie I stopnia! Dodam, że ich konkursy różnią się od polskich głównie tym, że najważniejsza ocena stylu pracy psa przeprowadzana jest w prawdziwych miotach – tzn. na imprezach – przeprowadzanych dokładnie jak polowanie zbiorowe!!! Do tego dochodzi szereg konkurencji technicznych, jak odłożenie, praca na farbie, zachowanie na stanowisku, posłuszeństwo, praca na zagrodzie.

(źródło tekstu za zgodą z hodowli "Venator Magnus FCI")